حضرت استاد ـ رحمه الله ـ بعد از جريان تشرّف يكى از آقايان به خدمت امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ فرمودند:

آرى، تشنگان را جرعه ى وصال و شيفتگان جمال را آب حيات و معرفت مى دهند.

 آيا ما تشنه ى معرفت و طالب ديدار هستيم و آن حضرت آب نمى دهد، با آن كه كارش دادرسى به همه است و به مضطرّين عالَم رسيدگى مى كند؟!

اگر در امور دينى و يا عقيدتى اشكالى دارى، برو از اهلش بپرس تا اشكالت بر طرف شود.

انسان گاهى در امر دين اشكالى به نظرش مى رسد و يا شبهه اى به او القا مى شود گمان مى كند كه آن اشكال لاينحلّ است و ديگر جوابى ندارد و پيشِ خود و بدون مراجعه به اهل آن قضاوت مى كند و مى گويد: پس دين باطل است و ايراد دارد.

چگونه از اهل دين و اهل علم مى ترسى و نزد آن ها نمى روى و از آن ها سؤال نمى كنى، ولى از خود شبهه و اشكال نمى ترسى كه چه بسا موجب نابودى و هلاك دايمى تو گردد؟!

دنياى بهتر هم با امام حسين ـ عليه السّلام ـ بود نه با يزيد؛ ولى انسان، خوشى و راحتى مى خواهد و به هر چه مى رسد بالاتر از آن را طالب است و آرامش ندارد تا به نفس مطمئنّه برسد؛ اما جهل و يا غفلت دارد كه داشتن وسايل راحتى و رفاه، غير از راحتى و رفاه و آرامش دل است: «أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَـئنُّ الْقُلُوبُ» (1)
يعنى تنها وسيله ى آرامش دل ذكر اللّه است؛ ولى ما بر اسباب تكيه مى كنيم و از مُسَبِّب الاسباب غافل هستيم، و حال اين كه خداوند متعال مى فرمايد:

«أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا»(2) قدرت، توانايى همگى فقط از آن خداست.
مگر اين كه انسان خودش از ميان برود، كه: « أَعْدى عَدُوِّكَ، نَفْسُكَ الَّتى بَيْنَ جَنْبَيْكَ. »(3) بزرگترين دشمن تو، نفس تو است كه در وجود تو نهفته است.

مسلمانان در شأن اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ در غايت اختلافند، چنان كه در مورد قرآن نيز چنين هستند.

 برخى آن قدر ضعيف هستند كه در بوسيدن ضريح آنها شكّ و اعتراض دارند.

 آقايى ظاهرا به مرحوم شيخ انصارى كه حرم يا ضريح را بوسيد، اعتراض كرد كه آقا شما هم؟!

برعكس مرحوم دربندى به ايشان گفت:

آقا، كار شما براى مردم حجّت است، وقتى به حرم مى روى، ضريح حرم حضرت ابوالفضل ـ عليه السّلام ـ را ببوس.

شيخ در جواب فرمود:

انسان هر راهى را بدون تقيّد و پايبندى به قرآن و سنّت برود، روز به روز تنزّل مى كند .

 تاريخ از جمله قضاياى سقيفه و پيامدهاى آن مانند واقعه ى طَفّ( ماجراى كربلا.) هر روز تكرار مى شود( كُلُّ يَوْمٍ عاشُوراءَ، وَ كُلُّ أَرْضٍ كَربلاءَ.)؛

 زيرا هر روز حقّى غصب و يا احقاق مى شود، و هميشه حقّ و باطل مثل حسين علیه السلام و يزيد وجود دارد، و كار مردم هم يا جنگ در كنار يزيد يا در ركاب امام حسين ـ عليه السّلام ـ است.

 بنابراين، انسان بايد هر روز موضع خود را مشخّص كند كه آيا اهل حق است و يا باطل و پيرو آن.