ما شيعه در رابطه با قضايايى كه در صدر اسلام بعد از رحلت حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ واقع شد، زياد اصرار نداريم، و مى دانيم كه مردم از ائمه ى حق ـ عليهم السّلام ـ پيروى نكردند و ديگران مقدّم شدند و اين مسأله قابل انكار نيست؛ بلكه مى گوييم:
حالا چه بايد كرد؟
 ما انتظار داريم كه طرفِ مقابل ما (عامّه) درباره ى مطالبى كه مى گويند و يا ادّعا مى كنند تحقيق كنند تا به طور يقين دروغ دروغگويان آشكار شود. راهِ حقّ به حدّى واضح است كه اگر خدا بخواهد با آسان ترين راه و بدون رنج و زحمت مى توانند حق را به دست آورند؛ اگر مذهب حقّ را قبول كردند كه كردند، و اگر نكردند، حدّاقل از علوم و معارفى كه اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ دارند استفاده كنند.

 زيرا آنان گذشته از كمالات و كرامات و معارف، حتّى در فقه به حسب عقل و نقل قطعا از ديگران افقه و اعلم و مقدّم هستند. چنان كه ابوحنيفه زمانى پس از بازگشت از محضر امام صادق ـ عليه السّلام ـ مى گفته است:
«أَعْلَمُ النّاسِ وَ لَمْ نَرَهُ عِنْدَ عالِمٍ!»(1)
با اين كه او را نزد هيچ عالم و استادى نديده ايم، از همه مردم اعلم است!
اين همه دعوات و مطالب و معارف و روايات مانند نهج البلاغه كه از اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ مأثور است قطعا ديگران ندارند، بلكه خود آن ها مدّعى هستند كه نداريم. در هر حال، ما به عامّه مى گوييم: حتّى در صورت عدم پذيرش امامت اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ حداقل محروميّت از علوم آنان را بر خود نپسنديد؛ چنان كه خيلى از فضلا بودند كه از صاحب فضل و علم هر چند كافر، تجليل مى كردند. از جمله سيّد رضى ـ رحمه اللّه  ـ كافر صابئى از تشييع كرد، هم چنين سيّد مرتضى ـ قدّس سرّه ـ شاعر بى دينى را در مجلس خود راه مى داد و به او احترام مى كرد و نيز در حديث است:
«أَلْحِكْمَةُ ضالَّةُ الْمُؤمِنِ، فَاطْلُبُوها وَ لَوْ عِنْدَ الْمُشْرِكَ.»(2)
حكمت، گمشده ى مؤمن است، لذا حكمت را هر چند نزد مشرك باشد، بجوييد.
البتّه مؤمنى كه اهل تميز بين صحيح و غير صحيح و ميان حقّ و باطل است؛ زيرا در روايت آمده است:
«إِنَّ رَسوُلَ اللّه  ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ أَنالَ فِى النّاسِ وَ أَنالَ، وَ إِنّا أَهْلَ الْبَيْتِ مَعاقِلُ الْعِلْمِ وَ أَبْوابُ الْحِكَمِ وَ ضِياءُ الاْءَمْرِ.»(3)
رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ علوم خويش را به مردم ارزانى داشت و ارزانى داشت، ليكن تنها ما اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ دژهاى علم و درهاى حكمت و [جايگاه] روشن هر چيز هستيم.
نيز فرموده اند:
«إِنْ أَرَدْتَ الْعِلْمَ الصَّحِيحَ، فعِنْدَنا أَهْلَ الْبَيْتِ.»(4)
دانش صحيح تنها نزد ما اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ است.
ما مى گوييم: شما عامّه با اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ حتّى مانند كفار رفتار نمى كنيد! آن ها را جاهل محض مى دانيد، يك سره آن ها را كنار گذاشته و منزوى نموده و درِ خانه شان را بسته ايد و به ديگران روى آورده ايد! در حقيقت خود را از دانش و حكمت آنان محروم نموده ايد و حتّى حاضر نيستيد سخنان آنان را در كنار اقوال ديگران ذكر كنيد!
 

1. بحارالانوار، ج 2، ص 294؛ علل الشرائع، ج 1، ص 91.
2. بحارالانوار، ج 2، ص 97؛ ج 75، ص 34؛ امالى طوسى، ص 625.
3. مستدرك الوسائل، ج 17، ص 337 نيز ر.ك: مستدرك الوسائل، ج 17، ص 338؛ بحارالانوار، ج 2، ص 214 و 215؛ ج 26، ص 30 و 32؛ اختصاص، ص 307؛ بصائر الدرجات، ص 362 و 363.
4. وسائل الشيعة، ج 27، ص 71 و 72.