حضرت ايوب ـ عليه السّلام ـ بعد از آن همه ابتلائات و شكنجه و سختى، عرض كرد: خدايا، اگر محكمه اى باشد، حاضرم با تو محاجّه كنم! خداوند فرمود:
«هاتِ حُجَّتَكَ.» دليلت را بياور. 
گفت: خدايا، كدام دو راهى براى من پيش آمد كه اشدّ و اشق الطّريقين(1) را انتخاب نكردم؟! خداوند در جواب او فرمود: «مَنْ أَقْدَرَكَ وَ وَفَّقَكَ عَلى ذلِكَ؟» چه كسى تو را بر انجام آن قدرت داد و توفيق عنايت فرمود؟ حضرت ايوب ـ عليه السّلام ـ گفت:

 «أَنْتَ، يا رَبِّى!» تو، اى پروردگار من!
و با اين پاسخ به محكوميت خود در برابر خدا و عجز و ناتوانى از اداى شكر نعمت هاى بى پايان الهى اقرار نمود.(2)

1. سخت ترين و دشوارترين آن دو.
2. براى اطّلاع از تفصيل ماجرا ر.ك: تفسير قمى، ج 2، ص 241؛ قصص الانبياء جزايرى، ص 200؛ بحارالانوار، ج 12، ص 341. نيز ر.ك: بحارالانوار، ج 12، ص 350؛ ج 69، ص 320؛ امالى طوسى، ص 662.