هر كس بايد به فكر خود باشد و راهى براى ارتباط با حضرت حجت ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ و فرج شخصى خويش پيدا كند، خواه ظهور و فرج آن حضرت دور باشد، يا نزديك. عده اى بوده اند كه گويا حضرت غائب ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ در پيش آن ها حاضر و ظاهر بوده است، مثل اين كه با بى سيم با آن حضرت ارتباط داشتند و جواب از ناحيه ى او مى شنيدند! 
مرحوم مقدّس اردبيلى و سيّد بحرالعلوم ـ رحمهمااللّه  ـ كه احتمال دروغ درباره ى آن ها نمى رود، عبارتِ «فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللّه !»؛ (لعنت خدا بر او باد!) را قبول ندارند و مى گويند: آن مربوط به بابيت و ادّعاى مهدويّت است.

با اين كه ارتباط و وصل با آن حضرت و فرج شخصى امر اختيارى ما است، به خلاف ظهور و فرج عمومى، با اين حال چرا به اين اهميت نمى دهيم كه چگونه با آن حضرت ارتباط برقرار كنيم و از اين مطلب غافل هستيم، ولى به ظهور و ديدار عمومى آن حضرت اهميت مى دهيم، و حال اين كه اگر براى فرج شخصى به اصلاح خود نپردازيم، بيم آن است كه در ظهور آن حضرت از او فرار كنيم، چون راهى كه مى رويم راه كسانى است كه اَهَمّ و مهمّى قايل نيستند.
كار آفتاب اضائه(1) است هر چند پشت ابر باشد، حضرت صاحب ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ هم همين طور است، هر چند در پس پرده غيبت باشد!(2) چنان كه حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ فرموده است. چشم ما نمى بيند ولى عدّه اى بوده و هستند كه مى بينند؛ و يا اگر نمى بينند، ارتباطى با آن حضرت دارند. يك نفر زيدى مذهب گفت:
«كُلُّ إِمامٍ لايُرى شَخْصُهُ لايُسَوّى خَرْدَلَةً.»
هر امامى كه جسم او ديده نشود، به اندازه ى يك خردل ارزش ندارد.
يك شخص سنّى هم در جواب او گفت: شيعيان دوازده امامى مى گويند: امام، غايب است، ولى تو كه زيدى هم هستى مى گويى: امامى را كه نتوان ديد، به اندازه ى يك خردل نمى ارزد، پس هر دوى شما بر باطليد!
ديديم كسانى را كه مثل اين كه با حضرت مخابره داشتند، هر چه مى گفتند و مى خواستند همان مى شد. آن آقا در بيابان سه مرتبه گفت: يا امام زمان! وسيله اى بفرست، فورا وسيله و مركبى براى سوار شدن او ظاهر شد!
آرى، آن حضرت اين قدر به ما نزديك و از حال ما با خبر است، ولى ما نمى بينيم و از او غافل و بى خبريم و مى پنداريم كه دوريم! حيف كه ما قدردان نعمت ولايت نيستيم!
با اين كه بر سر ما آتش مى ريزد و بايد دعا كنيم تا بر طرف شود، ولى دعا نمى كنيم و حال دعا، انكسار قلب، سوختگى و آه كه وقتى از قلب خارج مى شود، مانند تير به هدف مى خورد، در ما نيست! بله، لقلقه ى زبان خيلى داريم!
نقل مى كنند: وليعهدى همراه گروهى، نزد يكى از علماى تبريز رفته بود، و در ضمن گفت و گو با او، گفته بود: كه تيرى اختراع شده است كه هدف را تا نيم فرسخ مى زند! آن آقا هم فرموده بود: من تيرى سراغ دارم كه از اين مسافت بيشتر هم، به هدف مى زند! گفتند: عجب، شما سراغ داشتيد؟ كجا اختراع شده است؟ فرمود: آه مظلوم، بيش از اين ها اصابت و اثر مى كند!
ولى ما با اين كه مظلوم هستيم، آه نداريم!

1. روشنى بخشى، نور افكنى.
2. ر.ك: الغيبة طوسى، ص 292؛ احتجاج، ج 2، ص 248؛ بحارالانوار، ج 52، ص 92؛ ج 53، ص 181 و...