فاطمه ى زهرا ـ عليهاالسّلام ـ با همان وصيّتى كه كرد شبانه دفن شود(1)، پيروز شد و پيروز است. بعد از شهادت حضرت حسين بن على ـ عليهماالسّلام ـ ، حضرت زينب ـ عليهاالسّلام ـ در اسارت آن چنان مردانه خطبه مى خواند كه گويى در تخت سلطنت قرار دارد. امام سجاد ـ عليه السّلام ـ در حال اسارت و در حالى كه غُلّ جامعه(2) به گردن داشت، به سايل شاهانه كمك مى كند. ما چنين بزرگان (مرد و زن) داريم كه همه چيز ما از آن هاست، ولى گويا آن ها را نداريم!

1. بحار الانوار، ج 29، ص 387 و 390؛ ج 49، ص 192؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 16، ص 270 و 281.
2. بند و زنجيرى كه به وسيله ى آن دست ها را به گردن مى بندند. ر.ك: لسان العرب المحيط، ج 11، ص 504.