ما چند نفر را ديديم كه كشته ى كار بودند، و پيش همه معلوم بود. يكى شيخ انصارى ـ رحمه اللّه ـ و ديگرى صاحب جواهر ـ رحمه اللّه ـ . راستى راستى، خودشان را مى كُشتند و از مصاديق «مِدادُ الْعُلَمآءِ أَفْضَلُ مِنْ دِمآءِ الشُّهَداءِ.» (مداد علما از خون شهيدان برتر است) بودند.به همين مضمون: من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 398؛ بحارالانوار، ج 2، ص 14، 17؛ ج 7، ص 226؛ ارشاد القلوب، ج 1، ص 165؛ امالى صدوق، ص 168؛ امالى طوسى، ص 521؛ روضة الواعظين، ج 1، ص 9؛ عدّة الدّاعى، ص 77؛ عوالى اللّئآلى، ج 4، ص 61؛ مستطرفات، ص 622؛ مشكاة الانوار، ص 137. يك دوره فقه استدلالى مبسوط از صدر اسلام تا به حال نظير جواهر نوشته نشده است. آقا شيخ عبدالحسين تهرانى ـ رحمه اللّه ـ مى فرموده است: جواهر معجزه ى تاريخ است؛ زيرا چنين دورهى فقهى تاكنون نوشته نشده است. با چه توفيقى نوشته است مقدارى از آن را بر قبر يكى از بستگانش نوشت و ثواب آن را به صاحب قبر هديه نمود. شايد در اين زمانها به اين گونه كارها بخندند!