آيا مى شود گفت آنها كه نقل قاطع بر خلافت حضرت امير ـ عليه السّلام ـ از پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ را شنيدند و در عين حال با آن مخالفت نمودند، مسلمان بودند؟! آيا شهادتين با علم به خلاف، در مسلمان بودن و اسلام شخص اثر دارد؟! بله، ما فقط موظف به اجراى اسلام ظاهرى درباره ى آنها هستيم. چنان كه از رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ پرسيدند: «فَبِأَىِّ الْمَنازِلِ أُنْزِلُهُمْ عِنْدَ ذلِكَ: أَبِمَنْزِلَةِ رِدَّةٍ أَمْ بِمَنْزِلَةِ فِتْنَةٍ؟» در آن زمان، آنان را مرتدّ به حساب آورم و يا گرفتار فتنه؟
و رسول اكرم ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ فرمود: «بِمَنْزِلَةِ فِتْنَةٍ.» گرفتار فتنه. نهج البلاغه، ص 220؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 9، ص 205؛ بحارالانوار، ج 32، ص 241 و 243؛ ج 32، ص 308؛ ج 69، ص 138، ج 100، ص 59؛ اعلام الدّين، ص 104. اگر تقيه نبود، اختلاط بين شيعه و سنّى نبود. اينان كه قرآن را مى شنوند و در وقت تلاوت آن گريه مى كنند، ولى به دستورهاى آن درباره ى اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ عمل نمى كنند!