با اين كه خداوند سبحان مى فرمايد: «سَنُرِيهِمْ ءَايَـتِنَا فِى الاْءَفَاقِ وَ فِى أَنفُسِهِمْ» به زودى نشانه هاى روشن خود را در نواحى [ آسمان و زمين] و در وجود خود آنان به ايشان ارايه خواهيم داد.(سوره ى فصّلت: آيه ى 53.)هم چنين مى فرمايد: «قُلِ انظُرُواْ مَاذَا فِى السَّمَـوَ تِ وَ الاْءَرْضِ» بگو: بنگريد كه در آسمانها و زمين چه چيز است.(سوره ى يونس، آيه ى 101.)
آيا ممكن است با وجود خلوص و صدق در استعلام وطلب، هدايت و ارايهى آيات معرفت براى انسان نباشد؟!

بابِ رسيدن به كمالات و لقاءاللّه مفتوح است. حيف نيست اين مراحل را كه از راه بندگى حاصل مى شود، نداشته و از آنها محروم باشيم؟!

در زمينه ى معرفت وارد شده است: «ما كُنْتُ أَعْبُدُ رَبّا لَمْ أَرَهُ.» من كسى نيستم كه پروردگارِ نديده را بپرستم. اصول كافى، ج 1، ص 197 و 138؛ بحارالانوار، ج 4، ص 44، 52 و 304.و نيز: «عَمِيَتْ عَيْنٌ لا تَراكَ عَلَيْها رَقِيبا.» چشمى كه تو را ناظر بر خود نبيند، كور است [يا: كورباد!].ر.ك: بحارالانوار، ج 64، ص 142؛ ج 95، ص 226؛ اقبال الاعمال، ص 349.
و يا اين كه: «رَأَتْهُ الْقُلُوبُ بِحَقآئِقِ الاْءِيمانِ.» دلها او را با ايمانهاى واقعى مى بينند. اصول كافى، ج 1، ص 97 و 138؛ بحارالانوار، ج 4، ص 26، 27، 32، 33، 44، 52، 54 و 304.
هم چنين: «نَزَلَ مِنْ رَبِّهِ مَنْزِلَةً فَرآهُ بِقَلْبِهِ.» نسبت به پروردگارش در منزلتى قرار گرفت تا اين كه او را با قلبش مشاهده نمود.مشابه: الميزان، ج 19، ص 31.