خدا به ما تنبّه بدهد تا براى امور شخصى، برادران مسلمان خود را از دست ندهيم، چنان كه هر كارى كردند كه شيعه هاى عراق را عليه دولت عثمانى بر له انگليس به جنگ وادارند، نتوانستند. بلكه شيعيان با اهل تسنّن متّحد شدند و هم دست و هم صدا و هم پيمان بر له عثمانى و عليه انگليس جنگيدند.
 حتّى روحانيون شيعه به جبهه ى جنگ رفتند و به خصوص شيخ شريعت ـ رحمه اللّه  ـ با آن سنّ و سال در جنگ شركت نمود. با اين كه از عثمانى ها دل خوشى نداشتند، با اين حال اسلام اسمى و ظاهرى دولت عثمانى را بر كفر بريتانيا ترجيح دادند. باز هم بيدار نمى شويم، در فكر نيستيم كه باز هم به سراغ ما مى آيند.

 شخصى به كبوترها هيش مى كرد، به يكديگر حواله مى دادند كه هر كه هيش است برود وگرنه سرنوشتش مثل همان كه شكار شد مى شود. ما را از هم جدا مى سازند و براى هر جمعيت مرز و گذرنامه ى جداگانه قرار مى دهند و از هم جدا و بيگانه مى سازند و بدين وسيله امت واحده اسلامى را تضعيف مى نمايند و بعد از ضعف همه، دانه به دانه به سراغ آن ها مى روند! آيا ما نبايد در فكر اين باشيم كه با هم متّحد باشيم و با تفرقه و نزاع و اختلاف، وحدت اسلاميه و برادرى خود را از دست ندهيم؟! البته براى كفّار خيلى سخت است كه يكى از آن ها به طور مستقيم و رو در رو با ما بجنگد، لذا تا جايى كه امكان دارد و جان دارند، پول خرج مى كنند كه ما مسلمان ها را اغوا كنند و به جان هم بيندازند. ولى ما هم چنان غافل هستيم و توجّه نمى كنيم كه همديگر را به حق راضى كنيم. چنان كه مى بينيم به مقتضاىِ «وَقَاسَمَهُمَآ إِنِّى لَكُمَا لَمِنَ النَّـصِحِينَ»(سوره ى اعراف، آيه ى 21. )؛ (و شيطان براى آن دو [آدم و حوا ـ عليهم السّلام ـ] سوگند ياد كرد كه من به راستى خيرخواه شما هستم.) به دولت هاى منطقه و همسايه گفته اند كه اگر او ( اشاره به صدّام و حزب بعث. ) را كمك نكنيد از بين رفته ايد. در جنگ عراق عليه ايران.