بزرگان علماى ما نوعا به درس و بحث و ديگر اشتغالات علمى مى پرداختند، و كمتر مشغول عبادت و ذكر بوده اند.
 با اين وجود، به مقامات عاليه رسيده اند.
 به گمانم علّت آن است كه به تماميت و اتقان عمل مى پرداختند، نه به كثرت عمل.
 و كم بوده اند افرادى مثل سيّدبن طاووس ـ رحمه اللّه ـ كه اهل عبادات بوده اند.