عجايب و غرايب از اين بشر ظاهر مى گردد، قضايا و حوادثى واقع مى شود كه بعد از پنجاه سال، علل و عوامل و اسباب آن كشف و معلوم مى گردد. شخصيّت بزرگى( مانند مرحوم آل مقابيس از علماى كاظمين، و آقايان بحرالعلوم و خرگامى از علماى رشت و ديگر بزرگان ـ رحمهم اللّه) را كه مخالف مشروطه بود كشتند، ولى هيچ كس حتّى بستگان او نفهميدند كه او را چه كسى كشته است. در هر حال، معروف بود كه اگر وفات هم نكند، او را خواهند كشت!
آخوند ملا قربان على ـ رحمه اللّه ـ وامثال او از علماى مخالف مشروطه، مستقل بودند و بر اساس نظر خود با مشروطه مخالفت مى كردند، نه براى اين كه آقا سيّد محمّد كاظم يزدى ـ رحمه اللّه ـ مخالف مشروطه است، بلكه خودشان شخصيّت مستقلّى در اظهار مخالفت با مشروطه بودند؛ زيرا مى ديدند افراد بى دين و لامذهب، پشتيبان و مروّج مشروطه هستند.

مرحوم شيخ فضل اللّه نورى هم در اول با مشروطه موافق بود، ولى بعد ديد مشروطه از سفارتخانه ى انگليس تأييد مى شود، لذا از همان لحظه برگشت و مخالف شد و گفت: مشروطه بايد مشروعه باشد ولى آنها راضى نبودند و تا آخر هم نشدند؛ زيرا امضاى طراز اول از علما شرطيت نداشت. گذشته از اين، طراز اول علما را هم انگليس خود مى توانست درست كند.