واى بر كسانى كه مى گويند: قرآن، كتاب بزرگى است و حكيمى آن را آورده است، ولى وحى نيست.

بله خدا هم حكيم است و مدّعى وحى، تحدّى مى كند كه اگر مى توانيد مثل آن يا همانند بخشى از آن را بياوريد، شما كه حكما زياد داريد !

 هم چنان كه شفا دادن بيماران و احياى مردگان معجزه ى حضرت عيسى ـ عليه السّلام ـ بود، تحدّى اين كتاب هم معجزه ى آن است. به حسب ظاهر «وَأُبْرِئُ الاْءَكْمَهَ وَالاْءَبْرَصَ وَأُحْىِ الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللَّهِ» ( سوره ى آل عمران، آيه ى 49.)؛ (نابينا و شخص مبتلا به بيمارى پيسى را بهبود مى بخشم و مردگان را به اذن خدا زنده مى گردانم.) كه حضرت عيسى ـ عليه السّلام ـ مى فرمود، از مستحيلات و ممتنعات عقلى نيستند، بلكه خارق عادت هستند و انجام آن از غير نبّى محال عقلى نيست، منتهى مدّعى نبوّت و خارق عادت بايد حجّتى داشته باشد و تحدّى كند كه اين كارها را باللّه مى كند و بِنَفْسِهِ نمى تواند اين كارها را بكند؛ ولى قرآن منحصرا كلام الهى است كه جبرئيل و پيامبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ آن را حكايت مى كنند و از هيچ بشرى ساخته نيست و عقلاً محال است.