آيا هيچ نگران هستيم؟! اينجور متديّن هستيم؟!

اگر به راستى شيعيان كسانى هستند كه:«يَفْرَحُونَ لِفَرَحِنا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا.» براى شادى ما شاد، و براى ناراحتى ما محزون مى شوند.(1)
آيا ما اين طور هستيم، آيا در شادى و غم با ائمه ـ عليهم السّلام ـ شريكيم؟!

آيا مى شود شيعه باشيم و يك شب بگذرد و براى نابودى دشمنان اسلام و اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ دعا نكنيم؟! و يا دعاى ما صميمى نباشد؟!

اگر دعاهاى مقرون به اشك داشتيم، پيش مى برديم، و اگر مى مرديم و شهيد مى شديم، مقصود حاصل مى شد.

الآن برادران و خواهران مذهبى و دينى ما در فشار و ناراحتى به سر مى برند، و ما اينگونه راحت و بى تفاوت نشسته ايم؛ پس اگر روزى ما در فشار و ناراحتى به سر بريم و آنها راحت باشند عيبى ندارد! در حالى كه جامعه ى توحيدى بايد طورى باشد كه اگر جايى از آن آسيب ديد، جاهاى ديگر بى تفاوت نباشند.

قطعا آنان كه در دعا راستگو، و مهموم به همّ اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ و مستبشر به سرور آنان هستند، مُبْصَرات و مشاهداتى دارند، و قطعا مثل ما چشم بسته و نابينا نيستند.

خدا نكند كه براى تعجيل فرج امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ دعا كنيم ولى كارهايمان براى تبعيد فرج آن حضرت باشد!

1.  بحارالانوار، ج 10، ص 114؛ ج 44، ص 287؛ جامع الاخبار، ص 179؛ خصال، ج 2، ص 463؛ غرر الحكم، ص 117.