يكى از امور مهم بلكه از اهمّ امور اين است كه بدانيم چه كار كنيم تا مثل كسانى از علما و متشرعه و صلحاى تابع علما باشيم كه فرج شخصى و ارتباط خاصّ با حضرت ولى عصر ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ داشته اند، و محتاج نبوده اند كه در امور خودشان يا غير خودشان فى الجمله عدل عمومى را خواستار باشند.
 از قبيل نوّاب اربعه و علماى معاصر آن ها كه مقامات و كراماتى داشته اند كه ما نداريم، به طورى كه نمى توانيم بگوييم مثل آن ها هستيم.
 بايد مجالسى تشكيل دهيم و با رفقا و اصدقا بنشينيم و مذاكره كنيم كه به چه راهى مى شود به آن حضرت رسيد و با آن حضرت رابطه داشت؛ زيرا بلاكلام هر فيضى به ما مى رسد ـ چه خصوصى و چه عمومى و چه داخلى و يا خارجى، و چه جسمانى و چه روحى ـ فقط از ناحيه ى همان يك فيض است و توجّه به همه ى ائمّه ـ عليهم السّلام ـ هم به او راجع مى شود.

 لذا شخصى به حضرت رسول اكرم ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ توسّل نمود و حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ او را به فلان امام و فلان امام و در آخر به امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ حواله داد.