آيا قرآن با زبان حالش نمى گويد:
حيف از من كه در دست شما هستم؟!
 آيا ما قدردان قرآن هستيم؟!
ما كه حاضر نيستيم قرآن را حفظ كنيم. در صورتى كه درباره ى حفظش در روايت آمده است: «مَنْ قَرَأَ [يا: خَتَمَ] الْقُرآنَ، فَكَأَنَّما أُدْرِجَتِ النُّبُوَّةُ بَيْنَ جَنْبَيْهِ وَ لكِنَّهُ لا يُوحى إِلَيْهِ.» هر كس قرآن را بخواند [يا: ختم كند] گويى كه نبوّت در وجود او گنجانده مى شود، با اين تفاوت كه به او وحى نمى شود . (1)
آيا معناى اين حديث آن است كه «مَنْ قَرَأَ الْقُرآن، فَقَدْ قَرَأَ الْقُرآن!»؛ (هر كس قرآن را بخواند، قطعا قرآن را خوانده است!) يا اين كه مى خواهد بفرمايد: چنين شخصى كمالات نبوّت و قرآن را داراست و قرآن انسان را به غايت كمال انسانى مى رساند.
ما قدردان قرآن و عديل آن، اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ نيستيم. آيا عامّه كه اسمى از اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ نمى برند قدر قرآن را مى دانند؟!

 البته حافظ قرآن در ميان آنها وجود دارد، شايد خيلى زياد هم باشد.
 آيا ابن زبير و عبدالملك يا على ـ عليه السّلام ـ و معاويه كه با هم مى جنگيدند، مگر قرآن در دست نداشتند؟! معناى بالاى نيزه كردن قرآن، اين است كه به حكميّت قرآن راضى هستم، آيا معاويه حكميّت قرآن را قبول داشت، يا على ـ عليه السّلام ـ ؟!
 

1.اصول كافى، ج 2، ص 604؛ وسائل الشيعة، ج 6، ص 181. نيز ر.ك: وسائل الشيعة، ج 6 ص 191.