آقا شيخ على زاهد ـ رحمه ‏اللّه‏ ـ به ديدن رفيقش رفت، او در حجره نبود، ايشان انتظار او را كشيد و برنگشت، همان‏جا در ايوان جلوى حجره مشغول نماز شد.
 هم چنين هنگامى كه ايشان براى فاتحه خوانى و مجالس ترحيم به مساجد مى ‏رفت، اول نماز تحيّت مى ‏خواند، بعد براى فاتحه مى ‏نشست.
 نافله‏ ى راتبه ( نوافل نمازهاى يوميّه.) را هم هنگام رفتن براى اقامه ‏ى نماز جماعت در راه، در كوچه و بازار مى‏ خواند و ركوع و سجود را با اشاره انجام مى ‏داد. اگر مقصود ايشان حتّى جز تعليم به ديگران هم نبود، كافى بود.