به طالب معرفت بشارت داده ‏اند كه رسيده ‏اى، داخل شو:
 أَبْشِرْ الطّالِبَ بِالْوُصُولِ وَ قُلْ لِلَّذى يَطْرُقُ الاْءَبْوابَ أَنْ يَلِجا به طالب [معرفت] مژده وصال را بده، و به كسى كه در مى ‏زند، بگو كه وارد شود.
 خدا كند وقت رفتن با يقين و بينايى از دنيا برويم! اگر طالب باشيم و در طلب، خلوص و جديّت داشته باشيم، در و ديوار به اذن اللّه‏، هادى ما خواهند بود؛ و اگر طالب و تشنه نباشيم، در كنار آن چشمه‏ ى رحمت، محروم خواهيم بود، چنان كه سخنان رسول خدا ـ صلّى ‏اللّه ‏عليه‏ وآله ‏و سلّم ـ در قلب ابوجهل و ابولهب اثر نكرد!

اگر مزاج انسان عليل و مريض باشد، با پند و اندرز علاج او امكان‏پذير نخواهد بود، و گل گاو زبان و گل بنفشه او را علاج نخواهد كرد. مگر مى‏ شود ما خدا را بخواهيم و او ما را رها كند و به خود راهنمايى نكند؟!