« إِنَّما يَرْحَمُ [اللّه ] مِنْ عِبادِهِ الرُّحَمآاءَ. »(1)خداوند، به بندگان مهربان خود رحم مى كند.
حزن، دعا و توسّل با تسليم و رضا به قضاى الهى منافات ندارد.
نقل شده است كه رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ در سوگ فرزندش ابراهيم و نيز براى حضرت جعفر و حمزه ـ سلام اللّه عليهم ـ گريه كردند، بلكه دستور گريه براى حضرت حمزه در روايات آمده است.(2)

1. بحار الانوار، ج 79، ص 101؛ مستدرك الوسايل، ج 2، ص 460؛ مسكّن الفوائد، ص 105.

2. موضوع گريه ى رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ در سوگ فرزندش ابراهيم ـ سلام اللّه عليه ـ در منابع زير آمده است: من لايحضره الفقيه، ج 1، ص 177؛ وسائل الشيعة، ج 3، ص 280 و 281؛ مستدرك الوسائل، ج 2، ص 460 و 462؛ بحار الانوار، ج 22، ص 151؛ ج 79، ص 76 آمده است. و گريه ى آن حضرت در سوگ جعفر طيّار ـ سلام اللّه عليه ـ در منابع زير ذكر شده است: مستدرك الوسائل، ج 2، ص 358؛ بحار الانوار، ج 21، ص 56؛ ج 79، ص 92.
براى اطّلاع از موضوع گريه ى رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ در سوگ حمزه ـ سلام اللّه عليه ـ و نيز دستور گريه ى آن حضرت در سوگ ايشان، ر.ك: مستدرك الوسائل، ج 2، ص 384؛ بحار الانوار، ج 20، ص 98؛ ج 79 و 92؛ اعلام الورى، ص 85؛ مسكّن الفؤاد، ص 107.