امام حسين ـ عليه السّلام ـ در ابتداى نهضت خود، از افراد براى نصرت خود و دين خدا دعوت مى كردند.
 از جمله شخصى را پى عبداللّه بن عمر فرستادند و به ايشان فرمودند:
«إِتَّقِ اللّه  وَ أَجِبْ دَعْوَتَنا.» خدا را در نظر بگير و دعوت ما را اجابت كن.(1)
ولى در شب عاشورا، همه را آزاد گذاشت كه داوطلبانه و به اختيار و انتخاب خود راه سعادت و شهادت را انتخاب كنند و به آنها فرمود:

«أَنْتُمْ فِى حَلٍّ مِنْ بَيْعَتِى، فَاتَّخِذُوا اللَّيْلَ جَمَلاً، فَإِنَّهُمْ لايُرِيدُونَ غَيْرِى.» شما در رابطه با بيعت خود با من آزاد هستيد، از تاريكى شب استفاده كنيد و برويد، زيرا آنان جز كشتن من چيزى نمى خواهند.(2)
حضرت امير ـ عليه السّلام ـ هم در جنگ صفين به معاويه فرمود: من و تو با هم جنگ داريم، بيا با هم بجنگيم، و راضى مشو كه خونهاى مسلمانها ريخته شود.

1. مشابه: بحارالانوار، ج 44، ص 364.

2. ر.ك: بحار الانوار، ج 11، ص 149؛ ج 44، ص 315؛ ج 45، ص 90؛ امالى صدوق، ص 154؛ قصص الانبياء جزايرى، ص 36.