در روايت آمده است: «كَذِبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ وُلِدَ مِنْ حَلالٍ وَ هُوَ يَأْكُلُ لُحُومَ النّاسِ بِالْغَيبَةِ!» (1) دروغ ميگويد كسى كه گمان ميكند حلال زاده است، در حالى كه با غيبت كردن گوشت مردم را ميخورد!
بعضى از علما خيلى مقيّد بودند كه در جلسه‏ ى آن‏ها با اين كه جماعت زياد بود، غيبت نشود، واقعا هم معلوم بود كه اهل غيبت نيستند و مجلس آن‏ها آرام است.

آقايى نيز ميگفت:

الحمدللّه در مجلس ما غيبت نيست، امّا دروغ را نميدانم!

 زيرا ممكن است از كسى در سخنانش من حيث لا يَشْعُر خلاف واقع صادر شود، و مطلبى براى او مظنون باشد و به طور جزم بگويد و نگويد گمان دارم، يا مطلبى براى او محتمل باشد و بگويد به گمانم، لذا دامنه‏ ى دروغ وسعت دارد و اين موارد را هم شامل ميشود، و اساسا دروغ حقّ الناس ندارد، ولى غيبت دارد.

1.  وسائل الشيعة، ج 12، ص 283؛ بحارالانوار، ج 72، ص 248 و 249؛ ج 74، ص 383.