خدا به ما تنبّه بدهد تا براى امور شخصى، برادران مسلمان خود را از دست ندهيم، چنان كه هر كارى كردند كه شيعه هاى عراق را عليه دولت عثمانى بر له انگليس به جنگ وادارند، نتوانستند.

 بلكه شيعيان با اهل تسنّن متّحد شدند و هم دست و هم صدا و هم پيمان بر له عثمانى و عليه انگليس جنگيدند.

 حتّى روحانيون شيعه به جبهه ى جنگ رفتند و به خصوص شيخ شريعت ـ رحمه اللّه  ـ با آن سنّ و سال در جنگ شركت نمود. با اين كه از عثمانيها دل خوشى نداشتند، با اين حال اسلام اسمى و ظاهرى دولت عثمانى را بر كفر بريتانيا ترجيح دادند.

 باز هم بيدار نميشويم، در فكر نيستيم كه باز هم به سراغ ما مي آيند.

 شخصى به كبوترها هيش ميكرد، به يكديگر حواله ميدادند كه هر كه هيش است برود وگرنه سرنوشتش مثل همان كه شكار شد ميشود. ما را از هم جدا ميسازند و براى هر جمعيت مرز و گذرنامه ى جداگانه قرار ميدهند و از هم جدا و بيگانه ميسازند و بدين وسيله امت واحده اسلامى را تضعيف مينمايند و بعد از ضعف همه، دانه به دانه به سراغ آن ها ميروند!

آيا ما نبايد در فكر اين باشيم كه با هم متّحد باشيم و با تفرقه و نزاع و اختلاف، وحدت اسلاميه و برادرى خود را از دست ندهيم؟!

البته براى كفّار خيلى سخت است كه يكى از آن ها به طور مستقيم و رو در رو با ما بجنگد، لذا تا جايى كه امكان دارد و جان دارند، پول خرج ميكنند كه ما مسلمان ها را اغوا كنند و به جان هم بيندازند.

ولى ما هم چنان غافل هستيم و توجّه نميكنيم كه همديگر را به حق راضى كنيم. چنان كه ميبينيم به مقتضاىِ «وَقَاسَمَهُمَآ إِنِّى لَكُمَا لَمِنَ النَّـصِحِينَ»(1)؛ (و شيطان براى آن دو [آدم و حوا ـ عليهم السّلام ـ] سوگند ياد كرد كه من به راستى خيرخواه شما هستم.) به دولت هاى منطقه و همسايه گفته اند كه اگر او ( اشاره به صدّام و حزب بعث. ) را كمك نكنيد از بين رفته ايد. در جنگ عراق عليه ايران.

1. سوره ى اعراف، آيه ى 21.