آيا «مَنْ حَفِظَ أَوْ حَمَلَ الْقُرآنَ، فَقَدْ أُدْرِجَتِ النُّبُوَّةُ بَيْنَ جَنْبَيْهِ.»(1)؛ (هر كس قرآن را حفظ يا حمل كند، قطعا نبوت در وجود او گنجانده شده است.)

 يعنى اين كه «مَنْ حَمَلَ القرآنَ، حَمَلَ القرآن»؛ (هر كس قرآن را حمل كند، قرآن را حمل كرده است.) و يا اين كه حفظ يا حمل قرآن مثل امامت است و حافظ يا حامل قرآن آن چه را كه پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ از فرشته ى وحى گرفته، دارا است؟!
آن قدر راه را گم كرده ايم و آن قدر از قرآن و عترت كناره گرفته و دور افتاده و بيگانه شده ايم كه نزديك است به آمريكا و اروپا برويم و از آن ها سؤال كنيم كه شما از قرآن و عترت چه فهميده ايد؟ به ما ياد دهيد!

علّت آن است كه ما از آن چه در دست داريم استفاده نمى كنيم و به آن عمل نمى كنيم، لذا وقتى كفّار كه مزاياى اسلام را مى دانند، چيزى مى گويند تصديق مى كنيم و سخنانشان باورمان مى آيد. و ديگر اين كه ما عبيد دنيا هستيم، لذا ما را با تطميع از كتاب و عترت منحرف و منصرف كرده اند!

مى بينيم ولى گويا نمى بينيم!

جلوى ضريح امام رضا ـ عليه السّلام ـ در يك شب، پنج كرامت ديدم: شفاى مريض و كرامت هاى ديگر. وقتى اين مطالب را براى ما نقل مى كنند، گويا داستان رستم و افراسياب مى خوانند!

1.  ر.ك: اصول كافى، ج 2، ص 604؛ وسائل الشيعة، ج 6، ص 181 و 191. در اين منابع تعبير «مَنْ قَرَأَ...» يا «مَنْ خَتَمَ...» آمده است.