یازدهمین برنامه از سلسله همایش‌های با افلاکیان خاک‌نشین در تجلیل از عارف عظیم حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) روز پنجشنبه سیزدهم اسفندماه 1388 در تالار بزرگ کشور برگزار گردید.
این همایش بحمدالله با استقبال فراوان (جمعیتی بالغ بر 7 هزار نفر) از سوی علاقمندان که از اقصا نقاط کشور خود را به این همایش رسانده بودند، روبرو شد و در فضایی معنوی، همراه با شور و اشتیاق میهمانان محترم، با تلاوت آیاتی از کلام الله مجید آغاز شد.
اولین سخنران این همایش حضرت آیت‌الله محفوظی(ریاست هیئت استفتاء حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) و از اساتید حوزه علمیه قم) بودند. ایشان با تبریک سالروز میلاد نبی اکرم(ص) و امام صادق(ع) و گرامی داشت هفته وحدت، سخنرانی خود را با دو حدیث از حضرت رسول(ص) و امام صادق(ع) آغاز نمودند و تاکید نمودند که حسن خلق و شیوه رفتار پیامبر رحمت(ص) با مردم که بر پایه مدارا و رأفت بود باید سرلوحه منش ما در زندگی و در برخورد با مردم باشد و خاطرنشان کردند که با تأسی از ایشان است که ما به کمال خواهیم رسید.

در ادامه ایشان فرمودند در قیامت نمی‌شود قدم از قدم برداشت مگر این که از انسان چند سؤال پرسیده می‌شود، یکی از آن سؤالات این است که جوانی‌تان را در چه راهی صرف کردید؟ و در توضیح این مطلب از زندگانی حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) به عنوان الگو و سرمشق، مثالی زدند که ایشان عمرشان را در راه مجاهده و کسب علم و معنویت صرف نمودند.
در پایان، آیت‌الله محفوظی با بیان خاطراتی از آن عارف کبیر اضافه نمودند که ایشان بسیار بی‌ادعا و در اوج کتمان بودند و موت اختیاری و مقام تشرف داشتند. و در پایان یاد و نام آن بزرگ را گرامی داشته و از فقدان آن نعمت الهی اظهار تاسف نمودند.
در ادامه همایش، آقای مهندس بهرام اسدی زندگی‌نامه حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) را در قالب مقاله‌ای ارائه نمودند.
بعد از ارائه مقاله، کلیپی کوتاه از سخنرانی حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) پخش شد. از اهم موضوعاتی که ایشان در سخنرانی خود به آن اشاره داشتند می‌توان به «عمل به نصایح و دانسته‌ها و پرهیز از زیر پا نهادن آن‌ها» اشاره کرد. ایشان تاکید کردند که راه قرب الی الله چیزی جز عبودیت و ترک معصیت نیست و عبودیت، خود، ترک معصیت است در فکر و عمل.
همایش با سخنرانی حجت‌الاسلام والمسلمین محمد روحی از اساتید حوزه و دانشگاه و از شاگردان حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) ادامه یافت. ایشان با بیان خاطراتی، عنوان کردند که:
«عارف کسی است که دائم با خداست و مشغول ذکر اوست و محور زندگی‌اش حق است. حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) همیشه تأکید می‌فرمود که "باید مثل نفس کشیدن دائماً در حال ذکر و یاد خدا باشیم و در بین مستحبات، مهم‌تر از نماز شب، توجه و گریه برای حضرت سیدالشهداء(ع) است."»
در پایان ایشان چند بیتی از هزاران ابیات سروده شده توسط حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) را قرائت نموده و به شرح برخی از آن‌ها پرداخته و گفتند: «ایشان آنقدر کتمان داشتند که در جلسات و بحث‌ها، مطالب خاص عرفانی و توحیدی نمی‌گفتند؛ فقط گاهی در شعرهایشان گوهرپاشی نموده‌اند که این اشعار انشاءالله چاپ شده و در اختیار علاقمندان قرار خواهد گرفت.»
پس از این سخنرانی کلیپ سخنرانی حضرت علامه جوادی آملی که از سوی دفتر معظم له، خاص این همایش ارسال شده بود، پخش گردید. در این سخنرانی آیت‌الله جوادی آملی به بیان خصوصیات مردان خدا و اولیاءالله پرداخته و در ادامه با شرح آیه «الا بذکرا... تطمئن القلوب» و اثرات یاد خدا فرمودند:
«طمأنینه در حصر یاد خداست، اما یاد خدا، فقط طمأنینه‌آور نیست و برکات دیگری هم دارد. با یاد خدا هم طمأنینه حاصل می‌شود هم سمع و هم بصر. یاد خدا چشم دل باز را می‌کند. هنر مردان الهی آن است که وقتی با خدا سخن می‌گویند هیچ دل‌مشغولی ندارند. وقتی هم خدا با این‌ها سخن می‌گوید هیچ چیزی در حرم امن دل‌های ایشان راه ندارد. ذکر خدا قلب‌ها را جلا می‌دهد، وقتی جلا یافت، این دل می‌بیند و می‌شنود و نجوا می‌کند. آقای بهجت نظیر سایر اولیاء از این نعمت برخوردار بودند.»
در این همایش علاوه بر مدعوین و سخنرانان محترم، خانواده معزز حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) نیز تشریف آورده بودند. فرزند بزرگوار ایشان حجت‌الاسلام والمسلمین شیخ علی آقا بهجت هم قبول زحمت فرموده و در گفت و شنودی صمیمانه از لطافت‌های اخلاقی و سیره رفتاری ایشان در خانواده سخن گفتند و در ضمن یادآوری برخی خاطرات جذاب، تعریف کردند که: «از وقتی که به بلوغ رسیدم ایشان برای کاری صدایم نکردند؛ حتی برای آن که بروم نان بخرم، می‌فرمودند : "اگر نان در خانه باشد شاید خانواده لازم داشته باشند." وقتی کاری با من داشتند از دور صدا نمی‌زدند، با سنّی قریب به صد سال بلند می‌شدند می‌آمدند جایی که بودم و کارشان را می فرمودند. اگراحیاناً پیدایم نمی‌کرد صدایم می‌کرد: علی آقا.
با همه مهربان بود، درد همه درد او بود. اگر کسی در خانه بیمار می‌شد دائم جویای حال او بود. لطف و مهربانی‌اش شامل حال همه می‌شد حتی حیوانات خانگی!
زندگی بسیار ساده‌ای داشتند و در خوراک و پوشاک به کمترین‌ها قانع بودند و اصلاً "من" در زندگی نداشتند. خیلی کم می‌خوابید؛ روزی سه الی چهار ساعت و بقیه اوقات مشغول عبادت و تحقیق و تدریس بودند.»
حجت‌الاسلام والمسلمین شیخ علی بهجت با بیان خاطراتی بسیار جذاب، از تواضع و روحیه کتمان حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) از فقدان آن بزرگوار اظهار تأسف نموده و بیاناتشان را به پایان رساندند.
سخنران بعدی جناب آقای دکتر اسدی گرمارودی رئیس گروه معارف دانشگاه صنتی شریف بودند که سخنان خود را این‌گونه آغاز نمودند: تجلیات در یک رتبه قرار ندارند و شامل موجودات زنده و غیر زنده می‌شوند و موجودات ذی حیات هم با هم تفاوت‌هایی دارند و می‌رسند به اینجا که انسان از همه اینها بالاتر است چراکه کرامت جنبه خاص انسان است و اگر ایمان و عمل صالح و عبودیت و استجابت حضرت حق نباشد انسان هم به این مقام نمی‌رسد.
ایشان اضافه نمودند: از سفارشات همیشگی حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) عمل به دانسته‌هاست.
آقای دکتر اسدی گرمارودی فرمودند: وظیفة ما انجام وظیفه است؛ یعنی عبد شدن و اگر سلمان توانست یعنی شدنی است و این راه رفتنی است.
آخرین سخنران این همایش استاد فاطمی‌نیا بودند. ایشان نیز با بیان گرم و شیوای خود ضمن تکریم مقام و منزلت حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) خاطراتی را نقل نمودند و در ادامه با بیان این حدیث: «ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعرضوا لها»، «پروردگار شما در ایام زندگی تان نفحاتی دارد» به بسط و شرح این روایت پرداخته و به نقل از آیت‌الله بهاءالدینی فرمودند: «این نسیم‌ها مبدأ میل را عوض می‌کند وقتی این نسیم وزیدن بگیرد بعضی‌ها در معرض این نسیم‌ها می‌نشینند و صفای روحانی پیدا می‌کنند. صفای روحانی که پیدا شد محبت محبوب زیاد می‌شود و انسان را به اوج می‌رساند.»
لازم به ذکر است که در این مراسم کلیپ‌های دیگری از بیانات حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) پخش شد و اشعاری به مناسبت سالروز میلاد فرخنده حضرت نبی اکرم(ص) و حضرت امام صادق(ع) توسط مجری همایش خوانده شد.
یازدهمین برنامه از سلسله همایش‌های با افلاکیان خاک‌نشین که در تجلیل از عارف کامل حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) برگزار شده بود با دعای استاد فاطمی‌نیا و تشکر مجری همایش از بیت معظم حضرت آیت‌الله العظمی بهجت(ره) و... پایان یافت.

به امید آن که توفیق دیگری یار شود و تا آن روز جرعه‌ای از زلال محبت محبوب روزی ما نیز گردد تا حال مستانه این عارفان واصل را، اندکی درک کنیم.