در هر حال بايد براى تعجيل در امر فرج و رفع نگرانى‏ ها و گرفتارى‏ ها و نجات و اصلاح حال مؤمنين، بگوييم:
«أَللّهُمَّ اكْشِفْ هذِهِ الْغُمَّةَ عَنْ هذِهِ الاْءُمَّةِ بِظُهُورِهِ.»(1) خداوندا، با ظهور حضرت حجّت ـ عجّل ‏اللّه‏ تعالى‏ فرجه ‏الشّريف ـ اين ناراحتى را از اين امّت برطرف نما.
زيرا واقعا از ظلم و ستم و بلا و فشارى كه بر سر اسلام و مسلمين به خصوص اهل ايمان وارد مى‏آيد، كارد به استخوان رسيده است.
بسيار شنيده شده است ـ نه در يك مورد و دو مورد ـ كه عدّه ‏اى مى‏گويند:

تا ديگران رييس و مرجع بودند، حضرت نيامد، حال كه رياست و زعامت به دست ما رسيده مى‏خواهد ظاهر گردد و ظهور كند؟!
سخن اين‏ها نظير گفتار كسانى است كه در روايت دارد وقت ظهور حضرت غايب ـ عليه‏السّلام ـ براى آن حضرت پيام مى‏فرستند:
«إِنّا كَفَيْناكَ الْمَؤُونَةَ.»
ما عهده‏دار كارها و زحمات هستيم [لازم نيست شما تشريف بياوريد و دخالت كنيد!].

1. مستدرك الوسائل، ج 5، ص 74؛ بحارالانوار، ج 83، ص 61 و 284؛ ج 99، ص 111؛ البلد الامين، ص 82؛ مصباح كفعمى، ص 550.