در نقل جريانات امام حسين ـ عليه ‏السّلام ـ خيلى بايد دقّت شود، چه بسا بسيارى از آن چه گفته مى‏شود درست نباشد، هر چند عيان آن چه واقع شده، فجيع‏تر از سماع آن است! به عكس جهان آخرت است، كه عيان آن بهتر و لذّت‏ بخش ‏تر از سماع آن است.(1)
قبل از وقوع جنگ، طايفه‏اى از جنّ براى نصرت حضرت سيّدالشهدا ـ عليه‏السّلام ـ به خدمت آن حضرت آمدند و عرض كردند: اگر اجازه دهيد، ما مى‏توانيم اين لشكر را از شما دفع كنيم، حضرت فرمود:
«وَ إِذا أَقَمْتُ بِمَكانِى، فَبِماذا يُبْتَلى هذَا الْخَلْقُ الْمَتْعُوسُ، وَ بِماذا يُخْتَبَرُونَ؟!... نَحْنُ وَ اللّه‏ِ أَقْدِرُ عَلَيْهِمْ مِنْكُمْ.»(2)

اگر من در جاى خود بمانم، پس اين خلق نابود شده با چه چيز آزموده و مورد ابتلا واقع شوند؟!... به خدا سوگند، ما بهتر از شما مى‏توانيم آن‏ها را نابود كنيم.
در وقت تبليغ بايد سعى كنيم يقينيّات قرآن و عترت را نقل كنيم، و به مسموعات خود، بدون مراجعه به دليل يا كتاب، اكتفا نكنيم، و حدّاقل به همان كتابى كه از آن نقل مى‏كنيم، استناد دهيم.
وقتى ما وارد كربلا شديم، مرحوم آقا ميرزا هادى خراسانى ـ كه بعد از مرحوم آقا سيّد محمّد كاظم يزدى شايسته‏ى مرجعيت بود ولى قبول نكرد كه مرجع بشود ـ فوت كرده بود، ولى چه آثار و بركاتى از ايشان نقل و ذكر خير مى‏شد كه چگونه در مقتل حسينى ـ عليه‏السّلام ـ و ديگر موضوعات، مطالب را با دقّت نظر و با استناد به دليل بيان مى‏كرده است.

1. شنيدن كى بود مانند ديدن!
2 ر.ك: بحارالانوار، ج 44، ص 330؛ لهوف، ص 66؛ نيز ر.ك: مستدرك الوسائل، ج 10، ص 217 و 325.