دنياى بهتر هم با امام حسين ـ عليه‏السّلام ـ بود نه با يزيد؛ ولى انسان، خوشى و راحتى مى‏خواهد و به هر چه مى‏رسد بالاتر از آن را طالب است و آرامش ندارد تا به نفس مطمئنّه برسد؛ اما جهل و يا غفلت دارد كه داشتن وسايل راحتى و رفاه، غير از راحتى و رفاه و آرامش دل است :
«أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَـئن الْقُلُوبُ»(1) هان! دل‏ها فقط به ياد خدا آرام مى‏گيرند.
يعنى تنها وسيله‏ ى آرامش دل ذكر اللّه‏ است؛ ولى ما بر اسباب تكيه مى‏كنيم و از مُسَبِّب الاسباب غافل هستيم، و حال اين كه خداوند متعال مى‏فرمايد:

«أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا»(2) قدرت، توانايى همگى فقط از آن خداست.
مگر اين كه انسان خودش از ميان برود، كه: « أَعْدى عَدُوِّكَ، نَفْسُكَ الَّتى بَيْنَ جَنْبَيْكَ. »(3) بزرگترين دشمن تو، نفس تو است كه در وجود تو نهفته است.
براى ما امتحان پيش نيامده تا معلوم شود كه با حسين ـ عليه‏السّلام ـ هستيم يا با يزيد.

1. سوره‏ى رعد، آيه‏ى 28.
2. سوره‏ى بقره، آيه‏ى 165.
3. بحار الانوار، ج 67، ص 36 و 64؛ ج 71، ص 271؛ عدة الداعى، ص 314؛ عوالى اللاّآلى، ج 4، ص 118؛ مجموعه‏ى ورّام، ج 1، ص 59 نيز ر.ك: كنزالعمّال، ج 4، ص 431.