|
نسبت دروغ عمدى و كشف صدق آن
1390. اگر كسى سخن دروغى را عمدا از معصوم ـ عليهالسّلام ـ نقل كرد؛ ولى بعدا معلوم شد كه سخنش راست بوده، آيا روزهاش باطل است.
ج. روزهاش باطل است؛ ولى كفاره ندارد.
دروغ گفتن در مورد بزرگان
1391. آيا دروغ گفتن عمدى در مورد اولياءاللّه و علما روزه راباطل مىكند؟
ج. خير.
نقل از كتب غير معتبر
1392. شخصى سخنانى را در مورد معصومين ـ عليهمالسّلام ـ از كتابى كه مىداند بعضى از مطالب آن غلط و دروغ است نقل مىكند؛ ولى نمىداند كدام يك از مطالب اين كتاب دروغ است، آيا روزهاش باطل است؟
ج. خير.
1393. اگر شخصى مطلبى را به نقل از كتاب يا شخصى در حال روزه بيان كند و بعدا معلوم شود كه اين مطلب دروغ بوده، روزهاش باطل است؟
ج. خير.
نسبت احاديث ائمه به يكديگر و به پيامبر ـ صلّىاللّهعليهوآلهوسلّم ـ
1394. آيا روزهدار مىتواند عمدا يا سهوا روايتى را كه منسوب به يكى از اهلبيت است از قول امام ديگر يا از قول پيامبر گرامى اسلام ـ صلّىاللّهعليهوآلهوسلّم ـ نقل كند؟
ج. مانعى ندارد.
خواندن روضه از منابع غير معتبر
1395. خواندن روضه از منابع غير معتبر و يا بر اساس آنچه نزد عموم مشهور است، موجب بطلان روزه مىشود؟ در صورت كشف خلاف چه طور؟
ج. اگر به حسب نقل بخواند يا معلوم باشد كه به نقل خوانده، روزه باطل نمىشود.
گفتن سخن دروغ با اعتقاد به صدق آن سخن
1396. اگر روزهدار سخنى را كه عقيده به صحّت آن دارد، بيان كند و بعد بفهمد كه كذب بوده، حكم آن چيست؟
ج. روزه او صحيح است.
بيان سخن مشكوك در روزه
1397. اگر روزهدار سخنى را كه اطمينان قاطع به صحّت آن ندارد و به هر حال احتمال دارد كذب باشد بيان كند، حكم آن چيست؟
ج. روزه او صحيح است.
غلط خواندن قرآن در حال روزه
1398. شخصى كه مىداند قرآن را غلط مىخواند، آيا جايز است در حال روزه قرآن بخواند؟ اگر بخواند موجب بطلان روزه مىشود؟
ج. اشكال ندارد.
|
