حضرت سيّدالشهدا ـ عليه‏السّلام ـ با اختيار خود آن همه مصايب و شهادت و اسارت اهل و عيال خود را تحمّل نمود؛ زيرا پيوسته و حتّى در روز عاشورا بر آن حضرت عرضه مى‏شد كه يا نصر و پيروزى را انتخاب كنند، و يا لقاءاللّه‏ و معاهده و پيمانى را كه با خدا بسته است، ولى ايشان با اختيار خود آن مقامات عاليه را انتخاب كردند.(1) خدا مى‏داند كه آن‏ها چه مى‏ديدند! حضرت قاسم ـ عليه‏السّلام ـ راجع به مرگ مى‏گويد: 
«اَحْلى مِنَ الْعَسَلِ.»(2) شيرين‏تر از عسل است.
آيا اين تعبير شوخى است؟! ما نمى‏توانيم درجات و مقامات آن‏ها را تعقّل و درك كنيم كه چه خبر بوده و چه درك مى‏كردند و چه مى‏ديدند، همين قدر نقل شده كه امام حسين ـ عليه‏السّلام ـ مقامات اخروى آن‏ها را به آنان نشان داد. اين كه نقل شده عابس در روز عاشورا در ميدان جنگ در برابر دشمن لخت شد و زره را از تن درآورد،(3) يك كار عادى و آسان نبود، خواست به دشمن بفهماند كه ما از روى عقيده و مرام، راه شهادت را اختيار و انتخاب كرده‏ايم، نه از روى ناچارى و اجبار و تهديد و اكراه و يا به جهت شرم و حيا، بلكه اين مرام ما است، و شجاعانه و عاشقانه و داوطلبانه مى‏جنگيم و كشته مى‏شويم و باكى از شهادت نداريم، و طرف مقابل عمر سعد بيچاره و دربند و اسير ملك «رى» است.(4) حضرت ابوالفضل ـ عليه‏السّلام ـ نيز با آن فداكارى‏هايش مى‏خواست به آنان بفهماند كه محبّت خدا و محبت دوستان خدا چيز ديگرى است كه تحمّل هرگونه دشوارى و ناگوارى و سختى در راه رسيدن به آن، سهل و آسان و شيرين است.

1. ر.ك: بحارالانوار، ج 45، ص 12؛ دلائل الامامة، ص 71؛ لهوف، ص 101.
2. كلمات الامام الحسين ـ عليه‏السّلام ـ ، ص 402، به نقل از قاسم بن حسن ـ عليهماالسّلام ـ .
3. بحارالانوار، ج 45، ص 29: «أَلْقى دِرْعَهُ وَ مِغْفَرَه»؛ (كلاه‏خود و زره خويش را به كنار انداخت).
4. ر.ك: بحارالانوار، ج 44، ص 305 و 385؛ ج 45، ص 9؛ كشف الغمّة، ج 2، ص 47؛ مثير الاحزان، ص 50.