ثروتمندان، علاج كار خود و گرفتاريشان را با ثروت مى دانند، امّا كسانى هستند كه در عين تهيدستى، تمام گرفتارى هاى خود را با سرمايه ى معنوى كه دارند معالجه مى كنند.
 يكى از بستگان آخوند ملاّ فتح على ـ از فضلاى سامرا ـ نقل مى كرد:
 شبى ميهمانى بر آخوند وارد شد، سامرا در آن زمان، نانوايى نداشت و هر كس مى خواست نان بخرد، قبل از غروب، از كسانى كه در خانه ها نان مى پختند، نان مى خريدند.

اتفاقاً آن شب آخوند نان نداشت، مشغول پذيرايى مى شود كه يكى از بستگان ايشان مى رسد، آخوند از او مى پرسد نان نياورده اى؟
مى گويد: خير، مى گويد: برو بيرون خانه، چند قدم به طرف چپ و چند قدم به طرف راست برو و برگرد، چنين مى كند و با دامنى پر از نان برمى گردد.
آن شخص مى گفت: از وى پرسيدم جريان چه بود؟
گفت: ما به حرف علما متعبّد هستيم ، ايشان فرمود: برو در كوچه چند قدم به طرف چپ و چند قدم به طرف راست برو، من هم رفتم. در اين حال شخصى به من گفت: دامنت را بگير، گرفتم، نان ريخت و رفت.
هم چنين فرمود: وى به مكه مشرّف شده بود، بر روى دستشان دُملى درآمده بود، به طورى كه كه وضو گرفتن برايش مشكل بود، در آن جا مى گويد: خداوندا! اين كسالت را برطرف بفرما كه در اين جا آسوده باشم، آن دمل تا زمانى كه در مكه است خوب مى شود تا آن كه از مكه مراجعت مى كند، دوباره آن دمل ظاهر مى شود!